ماهان ماه آسمونی ما

قند عسل مامان در روز ١٩ بهمن سال ١٣٩٠ بود که تو یه روزه بودی .موقع ترخیص شدن از بیمارستان بود.ما کلی خوشحال بودیم که می خواستیم به خونمون بریم ولی دکترا گفتند که بچتون تا جیش و پی پی نکنه مرخص نمی شه .از اونجایی که تو هنوز جیش نکرده بودی ما نتونستیم مرخص بشیم .خیلی ناراحت شدیم چون ماندن در بیمارستان خیلی سخت بود مخصوصا برای مامان مرضی که همراه من بود .چو هیچی تو بیمارستان نمی خوره حتی آب.خب جیگر من مجبور شدیم بخاطر جیشت یه شب اضافه بمونیم.خلاصه ساعت ١٢ شب بود که شما.......ولی دیگه کار از کار گذشته بود و مرخصی ما افتاد به فردا. ...

مامان جونم 29 شهريور 91 بود كه بابايي و مامان زري براي اولين بار به كربلا رفتند.ما بدرقشون نتونستيم بريم و شب قبلش ازشون خداحافظي كرديم.بعد از يك هفته قرار بود در تاريخ 7 مهر برگردند.ما از شب قبلش با مامان مرضي و آقاجون و بقيه بچه ها عمو مجيد و عمه فرشته و عمه مهشيد خلاصه همگي به خونشون رفتيم تا يك سري كارهارو براي فرداش آماده كنيم.چون قرار بود مهموني را خونه خودشون بگيرند.البته چون خونشون کوچک بود دو سری دعوت کردند.حسابی سرمون شلوغ بود.بابا وحید و آقاجون پلاکارت زدند.هر کسی یه کاری انجام می داد و شما هم فقط شیطونی...       ...

ماماني فدات بشه كه از همون موقعي كه به دنيا آمدي دل همه را بردي.موقعي كه تو بيمارستان بوديم وقتي دكترا واسه چكاپ نوزادان مي آمدند ،تا تو را مي ديدند با خودشون مي بردند تو بخش های دیگه نشون می دادند و می گفتند این مسافر کوچولو را نگاه کنید.آخه لباس ملوانی که مامان مرضی برات خریده بودو وقتی می پوشیدی شبیه مسافر کوچولو می شدی.خودت قضاوت کن... ...

اولين جشن تولدي كه رفتي يك ماه و نيم داشتي گل پسرم .تولد فاطمه(دختر دايي احمد)كه در نوروز ١٣٩١بود.عزيزم با اين كه خيلي كوچولو بودي ولي صداي شنيدن آهنگ هاي تولدو خيلي دوست داشتي.جشن تولد بعدي تولد يگانه همسايه روميناشون بود كه اون موقع 4 ماهه بودي.قربونت بشم كه از سر و صدانمي ترسيدي حتي خوابتم اونجا كردي كه همه مي گفتن چه گل پسريه... ...

 قند عسلم ٣ روزه بودی که تو را واسه چکاپ پیش دکترت(اقای حاتمیان) بردیم گفت کمی زردی داره.اگه تا  روز هشتم بالا نره دیگه خوب می شه.ما هم از اون جایی که از برخی دکترای دیگه شنیده بودیم آفتاب واسه زردی خوبه،آقا جون همش تو رو تو آفتاب می ذاشت.خدارو شکر که زردیت بالاتر نرفت.من هم یه عکس از اون موقع با لباسهایی که مامان مرضی برات بافته اندختم. ...

پسرم اصلا دلم نمي خواست اين خاطره را تو وبلاگت بنويسم چون هر وقت بخونمش ناراحتم مي كنه ولي با اين حال نوشتم كه تو هم در آينده آن را بخوني.موقعي فرا رسيد كه ديگه 6 ماه مرخصي زايمان من به پايان رسيد. يعني ديگه بايد مي اومدم سر كار.خيلي واسم سخت بود.بعد از 6 ماه بودن با تو بايد مي ذاشتمت و مي رفتم.از يك هفته قبل كارم همش گريه بود.همه مرا سخره مي كردن.تا اين كه يه شب قبل وقتي داشتم تو اتاق شيرت مي دادم اينقدر گريه كردم.ايليا اومد تو اتاق وقتي منو ديد خنديد و رفت به همه گفت عمه الهام داره گريه مي كنه.هر چند از نظر نگهداري تو خيالم راحت بود چون پيش مامان مرضي بودي.ولي دوريت برام سخت بود.تا اين كه به مرور زمان كمي برام عادي شد. ...